BLOG

Rijkdom van het verschil

Niet vaak heb ik iemand zo boos gezien op Nederland! Boos op de politiek, beleidsmakers, de school, op collega’s en op vrienden die hem teleurstelden. Boos op Nederlanders, die hem ondanks zijn inspanningen tot aanpassing, het gevoel gaven nooit een van hen te zullen zijn. Hij bleef altijd de ‘domme’ Turk. A. opgegroeid in Nederland, heeft zijn goede baan en mooie huis achtergelaten en is teruggekeerd naar zijn geboorteland om daar onder ‘gelijken’ te zijn.
 
Mijn ontmoeting met A. tijdens een bezoek aan een vriendin in Turkije, heeft mij geraakt en laat mij niet los. Als vrouw van Surinaams-Hindoestaanse afkomst, ook opgegroeid in Nederland, kan ik zijn boosheid wel begrijpen. Net als A. wil ik er graag bij horen en zet ik altijd en overal mijn beste beentje voor. Wat is daar mis mee, kan je zeggen. De angst die eronder ligt. Angst om buiten de boot te vallen, niet voor vol te worden aangezien of om fouten te maken die vooroordelen bevestigen. Een continue druk om te laten zien dat ik wel oké ben.
Voor een groot deel heeft dat onbewust mijn leven beheerst. Hoewel de angst nu een minder grote rol speelt, is het nog altijd spannend hoe mensen op mij reageren. De verandering van het politieke klimaat in Nederland, de discussies over het integratie- en asielbeleid en de veelal negatieve berichtgevingen in kranten over allochtonen, maken het niet makkelijker en brengen soms gevoelens van angst, teleurstelling en boosheid met zich mee. Toch hebben deze gevoelens het niet van mij kunnen winnen.
Ik prijs mij gelukkig, dat ik in mijn leven veel mensen heb ontmoet, waarmee ik mij verbonden voel. Via mijn werk als adviseur diversiteit en emancipatie, maakte ik een persoonlijk emancipatie- en ontwikkelingsproces door en werd ik mij bewust van wat zich onzichtbaar in mij afspeelde. Ik heb nu zicht op mechanismes die onbedoeld leiden tot uitsluiting. Dat niet onwil maar angst voor het vreemde het lastig kan maken om te gaan met iemand die ‘anders’ is. Met een open en onbevangen blik en mijn nieuwsgierigheid heb ik in mijn leven de waarde van verschillen kunnen ontdekken en mogen ervaren.
A. lukte het niet om het vol te houden en is geremigreerd. Was het anders gegaan als hij zijn gevoelens had kunnen delen en zich gezien en gehoord had gevoeld? Niet om medelijden te krijgen maar begrip. Begrip leidt tot verbinding en geeft ruimte voor respect en echte ontmoeting. Het luisterend oor van mij en mijn vriendin luchtte hem zichtbaar op. Aan het eind van het gesprek, gaf hij zelfs aan dat het leven in Nederland hem ook veel goede dingen heeft gebracht, die hij tot op heden met zich meedraagt.

“Met een open en onbevangen blik en mijn nieuwsgierigheid heb ik in mijn leven de waarde van verschillen kunnen ontdekken en mogen ervaren.”

foto moskee Hagia Sophia in Istanboel